Het Eiland van Schalkwijk: de aarde

Denkend aan Schalkwijk
zie ik ze lopen,
gekromd door het werk,
boerinnen en boeren,
vergroeid met de grond.

Helaas, de menselijke schaal
in het landschap
moest wijken.
Geen paarden maar trekkers
op grootschalige weiden.
Geen handkracht maar
mechanisatie als almacht
van kunnen en zijn.
Geen paden maar wegen,
voor mobiliteit en verkeer.

Verdwenen de nering,
het ambacht, de meid en
de knecht.
Verdwenen de veilige wereld
van kerk, regels en plek.
Verdwenen de einder,
de wereld als vlek.

Veranderd de teelten,
het gebruik van de grond,
Het landschap verkleurde van
geelbruin naar groen.
Geen mens die het duidde
in de wereld van toen.

Stond er eerst graan
op de velden,
nu zijn het grazige gronden,
komt de maïs op je af.

De prijs voor dit alles
was welvaart alom,
maar welzijn, kom daar nog
eens om.

De tijd van weleer,
die neemt er geen keer.
De tijd die zegt nu,
Geluk dat is meer, meer…

Met een knipoog naar H.Marsman “Herinnering aan Holland“

Circa:
Nee

Reageren

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Aantal stemmen: 0